Λαϊκιζμός

Η λατρεία της σκυλίτσας Λάϊκα μπορεί να ονομαστεί και Λαϊκιζμός. Μια αναμφισβήτητα δημοφιλής λέξη που είναι στο στόμα των περισσότερων δημοσιολογούντων με μια τελείως διαφορετική σημασία. Ο Αντώνης και η Όλγα αν και πολέμιοι του populism δεν δίστασαν να τραγουδίσουν για τη σκυλίτσα Λάϊκα...

ninel101

Στην υπηρεσία της Σουλτάνας

Τι κρύβεται πίσω από τη σκοτεινή εξουσία της Σουλτάνας;

Ο άνθρωπος με την ομπρέλλα

Κάποτε από το διαμέρισμα που έμενα μπορούσα να δω τον άνθρωπο με την ομπρέλλα. Όταν τη κρατούσε το πρόσωπό του φωτιζόταν. Φαινόταν ευτυχισμένος...

ΕΡΩΤΙΖΜΟΣ (69 bpm)

Ανακυκλώνω ήχους και εικόνες με σκοπό να παράξω ένα αποτέλεσμα. Πολλές φορές χρειάζεται να ξανακολλήσω κάποια κομμάτια και να φτιάξω ένα αποτέλεσμα ακόμη χειρότερο από το προηγούμενο. Ίσως να χαμογελάσεις κοιτάζοντας αυτή τη συλλογή ρεταλιών. Ίσως πάλι να αηδιάσεις. Δε θέλω πάντως να μείνεις αδιάφορος.

Καβλωδεμένη γραβάτα ... Τσέκ!
Τρικυμιώδη χείλη .............Τσέκ!
Παιχνιδιάρική γλώσσα .....Τσέκ!
Αφταρχισμός ...................Μπόλικος!

Και για να συνοψίσω Όλα σ’ αυτόν τον κόσμο έχουν να κάνουν με το σεξ εκτός από το σεξ. Το σεξ έχει να κάνει με την εξουσία. (Όσκαρ Ουάιλντ)

Μαδημένη μαργαρίτα

Η Μαργαρίτα δεν μπορεί
πια να μας κάνει κακό.
Η αρρώστια της πήρε
λίγο λίγο το μυαλό.
Και έσβησε επιτέλους
μια μέρα του Απρίλη
το σαρδόνιο χαμόγελο
απ τα σφιχτά της χείλη.

Δεν υπάρχει κοινωνία,
μόνο μονάδες,
και αν δε θέλεις μπελάδες,
δούλευε και μη μιλάς,
αν δε θέλεις το κεφάλι σου να φας.

Αυτά έλεγε η Μαργαρίτα,
και οι αστοί την κάνανε βαρώνη,
για κοίτα!
Να το ξέρετε πως επιφυλάσσουνε τιμές,
γι' αυτούς που τους κάνουν τις βρωμοδουλιές.

Απολείπειν ο θεός Aντώνιον

Ένα ποιήμα του Κωνσταντίνου Καβάφη και μια κουβέντα από έναν Αντώνη

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’, ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ’ όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Aλεξάνδρεια που χάνεις.